آنکه درگرداب فرومی غلتد

آخرالزّمان در فرهنگ و ادبیات مختلف دنیا با دوره وارونگیها، بحرانها و فتنهها تعریف میشده است. با مرور در منابع و متون گوناگون، بحرانهای آخرالزّمان را در این عرصهها میتوان مشاهده نمود:
1. امنیت: دشمنان، حریصان، غارتگران: داخلی (نفوذی، خودی)، خارجی؛
2. طبیعی: زمینی، هوایی، خوراکی؛
3. اخلاقی: فردی، جمعی، خانوادگی، اجتماعی، جهانی؛
4. عقیدتی: هجمه عقاید، صعوبت پذیرش؛
5. مالی ـ اقتصادی: فقر، شبهه، اختلاس، دزدی؛
6. علمی؛
7. حکومتها؛
8. بیماریها؛
9. سیاسی.
اگر مهمترین عامل فروغلتیدن در این فتنهها و آسیبپذیری از آن را فقدان بصیرت بدانیم سخن به گزاف نگفتهایم. برخی از امور و گرایشها در وجود انسان مانع از بصیرت یافتن وی میگردد؛ به گونهای كه با وجود یقین به حقّانیت موضوعی، آن را نادیده گرفته و چشم بصیرت خود را نسبت به آن فرو میبندد كه در اینجا به دو مورد به اجمال اشاره میكنیم و بدیهی است علاقهمندان میبایست به کتب و منابعی که به تفصیل در این رابطه سخن گفتهاند، مراجعه نمایند:
یاران امام حسین(علیه السلام) بعد از شهادت او نیز جلوههایی از شجاعت را به نمایش گذاشتند. اهل بیت امام به رغم آنكه اسیر بودند، زانوی غم در بغل نگرفته و در برابر دشمن تسلیم نشدند. آنان به گونهای رفتاركردندكه دشمنان را خشمگین نمودند. در هنگام گفتوگوی حضرت زینب(سلام الله علیها) با ابن زیاد، از ایشان به عنوان زن متكبّر یاد كرد. رفتار اهل بیت امام حسین(علیه السلام) ریشه در شجاعت امامشان داشت؛ زیراآنان یاران امامی بودندكه مرگ در راه خدا را عزّت میدانست و شعار «أباالموت تخوفانی» سرمیداد
1. دلبستگی به دنیا
حضرت علی(علیه السلام) در این خصوص میفرماید:
«به درستی كه دنیا خانه محنتها و جایگاه فتنههاست. كسی كه طلب كند، آن را هلاكش كند و كسی را كه به دنبالش نباشد، با او به نیكویی همراهی كند و هر كه نظر كند به سوی آن، كور گرداند او را (چشم بصیرت را از او میگیرد)...».
نمونههای تاریخی این گروه از افراد نیز همچون عمر سعدها كه به دلیل دلبستگی دنیا، چشم بصیرت خود را كور كردند و به مبارزه با حق پرداختند، كم نیستند. در مقابل، یاران امام حسین(علیه السلام) كه به عشق شهادت میجنگیدند، از مرگ هراسی نداشتند و در برابر دشمن سست نمیشدند. رشادتی كه حضرت مسلم بن عقیل در «كوفه» از خود نشان داد یا شجاعت و شهامتی كه ابوالفضل العبّاس(علیه السلام)، حضرت قاسم(علیه السلام) و دیگران از خود به نمایش گذاشتند، بیانگرآن است كه آنان از شجاعترین انسانها بودند. شجاعت آنان به گونهای بودكه حتّی یكی از سران سپاه دشمن بر سربازان خود فریاد زد:
امام حسین
ای بیخردان! میدانید با چه كسانی میجنگید؟ با شیران شرزه، با گروهی كه مرگ آفرینند! هیچ كدامتان به میدان آنان نروید كه كشته میشوید.
یكی دیگر از دشمنان، شجاعت یاران امام را این گونه توصیف میكند:
كسانی بر ما تاختند كه پنجههاشان بر قبضه شمشیرها بود. آنان همچون شیران خشمگین بر سواران ما تاختند وآنها را درچپ و راست تارومار كردند و خود را در كام مرگ افكندند.


اگر مهمترین عامل فروغلتیدن در این فتنهها و آسیبپذیری از آن را فقدان بصیرت بدانیم سخن به گزاف نگفتهایم. برخی از امور و گرایشها در وجود انسان مانع از بصیرت یافتن وی میگردد؛ به گونهای كه با وجود یقین به حقّانیت موضوعی، آن را نادیده گرفته و چشم بصیرت خود را نسبت به آن فرو میبندد
یاران امام حسین(علیه السلام) بعد از شهادت او نیز جلوههایی از شجاعت را به نمایش گذاشتند. اهل بیت امام به رغم آنكه اسیر بودند، زانوی غم در بغل نگرفته و در برابر دشمن تسلیم نشدند. آنان به گونهای رفتاركردندكه دشمنان را خشمگین نمودند. در هنگام گفتوگوی حضرت زینب(سلام الله علیها) با ابن زیاد، از ایشان به عنوان زن متكبّر یاد كرد. رفتار اهل بیت امام حسین(علیه السلام) ریشه در شجاعت امامشان داشت؛ زیراآنان یاران امامی بودندكه مرگ در راه خدا را عزّت میدانست و شعار «أباالموت تخوفانی» سرمیداد. یكی از راویان واقعه «كربلا» میگوید:
به خدا قسم هیچ كس را ندیدم كه فرزندان و خاندان و یارانش كشته شده و در انبوه مردم محاصره شده باشد و مانند حسین بن علی(علیه السلام) همچنان قوی دل و استوار و شجاع باشد. دشمنان، او را محاصره كرده بودند؛ ولی او با شمشیر به آنان حمله میكرد و همه از چپ و راست فرار میكردند. شمر چون چنین دید، به سوارههای خود فرمان داد به پشتیبانی نیروهای پیاده بشتابند و امام را از هر طرف تیرباران كنند.
2. گرفتار شدن به شهوات و لذّتها
امیرالمومنین علی(علیه السلام) در اینباره میفرماید:
«هرگاه چشم ظاهری، شهوت را ببیند، چشم دل انسان نسبت به عاقبت كار كور گردد.»

آماده خروج دجال باشید...